Anyway, please pat my back for reaching the 6pm deadline for my take-home exam! YAY! And then, if you have time, read through my feeble attempts at Tagalog prose. Try not to cringe too much, okay? :))
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Basahin ang "Di Mo Masilip ang Langit" ni Benjamin P. Pascual. Masasabi bang tunay na alyenado ang tagapagsalaysay (narrator) ng akdang ito?
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Before I forget, it helps to know a thing or two about Karl Marx and his work on Estranged Labor to completely appreciate my efforts here.;))
Para sa iba, ang
umaga ay kanta ng ibon at halik ng ina, mainit na kanin at komportableng usapan,
o gaya ng cartoons, sumasayaw habang
nakangiti na araw. Para naman sa akin, ang bawat umaga ay karera, isang laro ng
habulan sa relo. Kabisadong ritwal ng pagkakalat sa kwarto na sinusundan ng
buong pusong pagtakbo papunta sa klase ang depinisyon ng tanghali ko. Habang
nanghihingalo ako, nadadaanan ko sina Ate at Kuya Guard dala ang kanilang mga bati, ang mga kapwa estudyante na abalang-abala
na rin sa pagmamadali, ang mga guro na iniiwasan ang pinagdaraanan ng mga
naleleyt, at ang mga ibang tao na pumapasok sa Ateneo para magtrabaho.
Minsan, tuwing
sinisuwerte ako sa oras, inaabangan ko ang palabas na ito. Tinititigan ko ng
maigi ang mga nakakasalubong ko at napapaisip ako. Paano kaya nagsimula ang
kanilang araw? May hinahabol din ba silang oras? Hinalikan ba nila ang kanilang
mga anak bago pumasok ang mga iyon sa klase? Kinasusuklaman ba nila kami dahil
maaaring hindi makakapasok si Totoy o si Nene sa unibersidad na pinagsisikapan
nilang pagandahin? Sa mga pagmumuning ito, nababalikan ko ang maikling salaysay
na pinamagatang “Di Mo Masilip Ang Langit”.
Ang
tagapagsalaysay ay isa ring trabahador. Ayon sa kanyang kwento, bahagi siya sa
pagtayo ng isang ospital bilang kantero o tagahalo ng semento. Sa simula, ipinagmalaki
niya ang gusaling iyon. Hindi niya inaakalang magdadala ito ng pighati sa
simpleng pamumuhay nila ng waswas niyang si Luding. Pero ang trahedyang
sasapitin niya ay resulta na lamang ng mas malalang suliranin. Bahagi lang ito ng
kalupitan ng buhay na alyenado.
Mula pa lamang
sa pagtanggap niya ng trabaho sa konstruksyon, sumailalim na siya sa proseso ng
alyenasyon. Ilang buwan na naghirap siya para makakuha ng minimum na sahod. Sakto
lang daw iyon para sa araw-araw na gastusin. Kaya iyon, nagsakripisyo ang
mag-asawa ng maraming gabi, natutulog nang hiwalay sa isa’t isa para lamang
mabuhay sa halagang disiotso. At nang mabuo
na ang ospital at napuno na ito ng mga nars, doctor, at pasyente, ipinagmalaki
ito ng tagapagsalaysay. Sabi niya hindi iyon matatapos kung walang tagapaghalo
ng semento.
Ngunit, ang
pagtingin niya sa ospital bilang isang obra maestra ay pagkakamali niya. Nabulag
siya ng kanyang pagyabang. Sa katotohanan, lalo siyang naging mahirap dahil sa
kanyang paghirap. Iba ang may-ari ng gusali. Hindi iyon sa kanya at hindi
magiging kanya dahil lamang siya ang naghalo ng semento. Dinagdagan niya lamang
ng ospital ang mundo ng mga bagay na hindi niya maaabot.
Maya-maya sa
kanyang salaysay, malalaman natin na nabuntis ang kanyang asawa. At dahil nga
sa kanyang pagmamataas, kinumbinsi niya si Luding na doon na sa pri ward ng ospital
na pinag-uusapan siya magpapanganak. Kaya nang dumating na ang tamang panahon, sumubok
kumuha ng taxi nang mag-isa si Luding. Hindi iyon madali para sa buntis na
babae. Nang hindi na niya makayang lakarin pa palabas ng subdibisyon, naghingi
siya ng tulong sa kapitbahay nila. Nakiusap siya at isinakay siya ni Mr.Cajucom
sa kanyang berdeng Mustang hanggang sa ospital. Sa wakas, nakaginhawa na siya
nang nakarating siya nang ligtas doon pero hindi niya inaakala na sisimula pa
lang ang kanyang problema.
Sa ospital,
ipinakilala niya ang kanyang sarili at sinabi niya na sa pri ward siya
magtutuloy. Iyon ang panahon na ilalantad ng realidad ang kanilang alyenasyon
sa kapwa tao niya. Noong inakala ng mga nars na siya si Mrs.Cajucom, lahat sila
handang sagutin ang kanyang pangangailangan. Kilala ba ng mga taong iyon nang
personal si Mr.Cajucom? Hindi natin alam. Ang malinaw lang sa atin ay nakasakay
sila sa isang pribadong kotse na simbolo ng kayamanan. Kung iisipin, bagay
lamang iyon na ginawa ng tao pero nakakagawa ito ng isang milyonaryo sa taong
sakay nito. At iyon nga ang naranasan sa mga iilang sandaling iyon ni Luding. Kaya
sa pag-alis ng sasakyan, dinala nito ang kabit niyang gayuma. Para siyang si
Cinderella nang sumapit ang alas dose ng gabi, isang simpleng babae sa baba ng
hirerkiya ng lipunan. Sinundan iyon ng pagkabigo niya nang nagsialisan ang mga
nars hangga’t isa na lamang ang matira. Sa huli, pinaupo na lang siya sa lobi
at pinahintay dahil puno na raw ang pri ward.
Alam ng lahat na
hindi maghihintay ang sanggol sa loob ng tiyan ng ina kung oras na ng pagpapanganak
sa kanya. Malamang, alam din iyon ng nars. Pero sumunod pa rin sa kanya si
Luding. Hindi siya si Mrs.Cajucom na may sapat na kakayahan para umangal. Pareho
naman silang babae na may boses. Ang kanyang anak ay pareho ring magsisimula sa
mundo gaya ng mga ibang nanay sa mga pribadong silid. Ngunit, hinayaan niya lang
dahil matagal na nilang isinuko ng tagapagsalaysay ang kanilang sarili sa mga
may-ari ng ospital.
Kaya, naghintay
siya. Naghintay siya at hindi na binalikan. Sa huli, hindi na niya kinaya at
doon na lamang siya nanganak at nahulugan. Semento ang una at huling bumati kay
Elizabeth. Semento na hinalo ng kanyang mismong ama ang tumigil sa kakasimulang
buhay ni Joycelyn. Semento na bahagi ng obra maestra ng tagapagsalaysay ang nagwasak
ng ulo at ng kinabukasan ni Rhoda. At ang masaklap pa, hindi titigil sa buhay
ng anak niya ang kanyang babayaran sa gusali na kanyang binuhay.
Malaking ironya
ang buhay ng kanterong ito. Sinuko niya hindi lang ang oras at pawis niya sa
ospital na iyon, kundi ang kanilang mga buhay bilang pamilya. Pati sa pagsubok
niyang sunugin iyon, humigpit lang ang mga kadena na nakatali sa kanyang
kaluluwa. Mahabang kabayaran ang kanilang haharapin sa kinabukasan. Bawat
umaga, habang ang mga estudyante ay nagsisitakbuhan papunta sa klase, siya ay
uupo sa kulungan, isang alipin ng paggawa na hindi na aabutin ng sinag ng araw,
at magtataka na lang kung umaga na nga ba talaga.
(END)
No comments:
Post a Comment